قهر جسم و روح و روان انسان را آشفته می کند 

م - ت – اصفهان: من و همسرم هر دو تحصیل کرده هستیم، وقتي میانمان اختلافی رخ می دهد هر کدام دیگری را مقصر می دانیم و انتظار داریم طرف مقابلمان آشتی کند، بعضی وقتها هم فکر می کنیم اگر یکی از ما پا پیش گذاریم طرف مقابل رویش! زیاد میشود،  با اینکه هر دو یکدیگر را از صمیم قلب دوست داریم، اوقات بسیاری از زندگیمان با این لجاجت ها و استرس ها تلف شده است؛ به خصوص من تاکید دارم که نباید رابطه جنسی باعث آشتی و صلح و دوستی میانمان باشد، به نظر شما چه باید کرد؟

نکته مهمی که اشاره کردید اینکه همدیگر را از صمیم قلب دوست دارید،‌ پس درک کنید شما رقیب! نیستید بلکه رفیق هایی هستید که تا پایان عمر با هم خواهید بود، پس نگران نباشید و با قدرت به هنگام اشتباهات از یکدیگر عذرخواهی کنید، شما در پی یک هدف هستید، مطئمن باشید با بکارگیری راهبردهای «صبر» و «گذشت» همه چیز را متحول خواهید کرد.

در زندگی شما این اشکالات و اختلاف سلیقه ها قبلا هم بوده، به طور مثال نگاهی به روزهای نخست آشنایی بیاندازید، دوران عاشق و عاشقی که وقتی با یکدیگر برخورد می کردید فقط خوبی ها را می دیدید و از اختلاف سلایق و اشکالات با قدرت می گذشتید، یا بهتر است بگویم اصلا آنها را نمی دیدید.

باقی ماندن در قهر به مدت چند ساعت یا حداکثر یک روز در برخی مواقع شاید مفید باشد، اما در صورت تداوم استفاده از قهر، تاثیرگذاری خود را از دست خواهد داد و دیگر به عنوان شیوه تربیتی مناسب نخواهد بود، البته قهر باید با نیت  فکر کردن و اصلاح رفتار باشد و نه لجبازی با یکدیگر، ما نام این قهر را می گذاریم ساعتی تامل و تفکر.

مسلما فردی که قهر میکند هدفی دارد و در واقع با قطع ارتباط می خواهد مطلب خود را به اطرافیان یا به فرد مقابل بیان کند، بعضی با قهر می خواهند رفتار یکدیگر را تغییر دهند به نوعی یک روش تخلیه ناراحتی است. پس لازم است شناخت بیشتری از خواسته ها و نیازهای منطقی هم بدست آورید.

البته بنا به روحیات، هر کس زمانی را در قهر می ماند که اگر طولانی شد دیگر می شود عقده ورزی، غرور بی جا، خودخواهی و کینه ورزی.

برخی این روش را از دوران کودکی فرا گرفته اند، این شیوه نادرستی برای تنظیم رفتار است و تاثیرات بسیار بدی به جای خواهد گذاشت و آرامش را مختل می گرداند، هماهنگونه که شما هم اشاره داشتید ماندن در وضعیت قهر دشوار است به خصوص برای آنها که به هم نزدیکترند، شبها به سختی می خوابند، وضعیت جسمیشان بهم می ریزد، خوبهای آشفته می بینند و....

به عبارتی افرادی که در قهر می مانند افرادی هستند که شیوه مناسب ابراز وجود، دفاع از خود، قاطعیت و جرات ورزی را یاد نگرفته اند، نمی توانند هیجانات خود را به خوبی کنترل کنند و مانع دخالت آنها در تصمیم گیری های منطقی شان شوند؛ قدرت چشم پوشی و بخشیدن دیگران را ندارند و یا غرور کاذبی برای خود ایجاد کرده اند.

در هر حال هم خود قهر و هم عواملی که به ایجاد و تداوم آن مربوط می شوند استرس زا هستند.

دوست عزیز - افکار منفی آزار دهنده  در حالت قهر شدیدا فعال می شوند. فرد در حال قهر بیشتر از حالت های عادی به ویژگی ها، گفتار و رفتار منفی فرد مقابل توجه می کند، و به تدریج رابطه دوستی این دسته از افراد بسیار کاهش می یابند.

بر این اساس، قهر و آشتی های مداوم، آزار دهنده و شرایط آرام زندگی را بر هم می زنند و بدین صورت است که می توان روش های مناسب تر و ایده آل تری به جای آنها جایگزین کرد تا فرد بتواند با جرات بیشتری در شرایط استرس زا حاضر شود، از خود دفاع کند و با حفظ دوستی و صلح به حل مشکل و اختلاف به وجود آمده مبادرت کند.

بله من هم موافقم باید پیش از برقراری رابطه زناشویی آشتی کرد، مطمئنا رابطه شما لذت و وانهادگی بیشتری خواهد داشت. البته برخی معتقدند رابطه زناشویی هم می تواند یک اهرم برای آشتی باشد، اگر قهرید که چه قهر مسخره ایی است که به خاطر فشار شهوت از بین می رود! منظورم این است اکثر قهرهای چرکین، ریشه سستی دارد و از لجاجت نشات می گیرد.

کار بدیست با قهر تسویه حساب کردن!  به قول قدیمی تر ها - قهر مال بچه هاست با شهامت موضوع مورد اختلاف و مناقشه را به خصوص در زمان مناسب طرح و در مورد آن صادقانه گفتگو کنید و از گذشت و پا پیش گذاشتن برای آشتی از سوی طرف مقابلتان، استقبال کنید نه خدای نکرده سوء استفاده! و با هم قرار بگذارید که زودتر برای برقراری ارتباط پیشگام باشید، فرقی نمی کند قهر قهر است چه همسران، چه فرزندان و چه دوستان

باید شیوه های جرات ورزی را یاد بگیریم، شیوه های کسب آرامش را بیاموزیم و از بروز افزایش اضطراب و دیگر هیجانات منفی خود جلوگیری کند. به این ترتیب سیستم منطقی فرد نیز فعال تر شده و می تواند استدلال درستی داشته باشد و تصمیم های درستی در رابطه با خانواده اتخاذ کند.

 زود باشید وقت تنگ است یک دیگر را سخت در آغوش بگیرید.